 Het verliezen van een vriend of familielid is pijnlijk genoeg, maar stel je voor de extra, onnodig veroorzaakte pijn wanneer die vriend of dat familielid zijn of haar profiel blijft opduiken in zoekopdrachten op sociale netwerken.
Of stel dat je vriend of familielid bijzonder verstandig was of geestig bij het posten online, maar als je later terug ging naar zijn of haar profiel voor referentie, het hele record verdwenen was zonder een spoor na te laten.
Vandaag de dag, houden velen van ons onze profielen, blog posts en overpeinzingen volledig online. Zodat familie, vrienden, en dienstverleners vastlopen bij het proberen om erachter te komen wat te doen met digitale bits van een overleden gebruiker.
 Hij kwam kleingemaakt op me toe, bijna nederig. Het bovenlichaam kwam laag in, het achterstel bleef achter. Maar Ron Korver – voormalig journalist van De Telegraaf – kwam geen complimentje brengen, maar verhaal halen.
Dit was het geval: ik had een stukje over zijn vrienden geschreven, twee getrouwde parlementaire journalisten die hun functies en kranten hadden ingezet om een gemeenteraad zo bang te maken dat zij hun plannen om een kindvriendelijke bosrand bij hun huis te kappen snelletjes hadden opgegeven.
Ron Korver bracht zijn hoofd bij mijn oor. Ik houd niet van hoofden bij mijn oor, zeker niet als het onbekende hoofden betreft. Omvang, inhoud, geur – ik wil het liever niet. Niettemin hoorde ik een natte stem zeggen: ‘Had je dat nou echt moeten schrijven?’
 Die Geert toch. We hadden hier al eerder gepubliceerd over zijn escapades om niet deel te nemen aan de landelijke gemeenteraadsverkiezingen. Dat werd hem toch wel kwalijk genomen en niet alleen door zijn politieke ‘vijanden’ maar ook door zijn eigen aanhangers.
Maar goed, hij kwam op de lumineuze afleidingsmanoeuvre om aan het kabinet opheldering te vragen over de kosten van niet westerse allochtonen, of hij dat even op een presenteerblaadje kon krijgen. Over zijn motieven hierover ga ik niet redetwisten. Ik ga er voetstoots vanuit dat die nobel zijn en hij, zodra hij het kostenplaatje te pakken kreeg, de regering om opheldering wilde vragen waarom er zo weinig geld in de opvoeding en inburgering van allochtonen wordt gestopt, of zoiets dan.
 Als de glimmend zwarte auto me passeert, weersta ik de neiging om te kijken wie er achter het stuur zit. Ook al ben ik best nieuwsgierig naar wat die dure kar in mijn straat doet. Plotseling stopt de wagen. Het raampje gaat omlaag. Een keurig bebrild hoofd wordt eruit gestoken.
‘Mevrouw…’, hoor ik. Ik kom dichterbij. ‘Mevrouw, ik wil u graag iets uitleggen. Ik kom net van mijn eigen modeshow bij Maison de Bonneterie. Nu ga ik weer terug naar mijn confectiebedrijf in Zwitserland. Maar ik zit met een probleem. In mijn kofferbak ligt alle kleding die tijdens de modeshow gedragen is. Het kost veel geld om die door de douane heen te krijgen. Dat wil ik niet betalen. Daarom wil ik er een Nederlandse vrouw gelukkig mee maken. Mag ik u de kleding geven?’
|
 Misschien hebt u ook zo’n verzekering voor uw auto? U rijdt een heel jaar zonder schade en u krijgt een bonus, een premie, een joker, extra punten. Een aanrijding kost u uw bonus en u krijgt een malus. Bonus is Latijn voor goed en malus is Latijn voor slecht. Eenvoudig, niet? Misschien bent u inmiddels aangesloten bij Vega-polis, omdat u geen vlees eet, niet rookt, geen alcohol drinkt, geen aspartaam in uw (namaak)koffie of (kruiden)thee doet, geen cola zero sugar drinkt en toch geen lid van een sekte bent. Statistisch gezien bent u minder ziek. Dat gedrag wordt beloond. U betaalt minder premie. En dat is goed. Een bonus dus.
Terwijl overal de banken instorten, wist u natuurlijk allang dat u voorlopig veilig zit bij Triodos of ASN. Banken die goed draaien, netjes zijn. Wat minder rente, maar uw geld gaat niet naar de wapenindustrie, wordt niet belegd in duistere projecten, chemie, farmacie, UMTS-masten. Het geluk van anderen is uw geluk. U bent tevreden. Bon. Dat is bonus zonder malus.
 De wekker gaat. Ik wil niet wakker worden. Er is iets vreemds. Het signaal lijkt niet op dat van de wekker. ‘Piep-piep’ en niet: ‘tatatatatatataaaaa!’ Ik voel een pijnscheut in mijn oor. Mijn oor doet al langer pijn.
Al die tijd dat ik droomde dat ik die berg moest beklimmen met die afgrond ernaast. ‘Bbbzzzzzz, bbbzzzzzz!’ O ja, het wespennest. Sinds gisteren zoemt het als een bezetene. Het zit een meter van mijn hoofdeinde af. Gelukkig niet binnen, maar buiten.
Het zoemt dag en nacht. Een onrustig geluid. Je hoort het, als er een wesp terugkeert naar het nest. Het moeten er duizenden zijn. ‘Bbbzzzzzz, bbbzzzzzz!’ Vannacht hoorde ik ook: ‘ROMromrom, tsjats, tsjak, tsjak.’ Zijn die wespen de boel soms aan het verbouwen? Morgen de gemeente bellen… Dan hoor ik een vogeltje aarzelend fluiten. Ik kijk op de wekker. Het is vier uur. Zo direct barst het los.
 Of: hoe Nederland ten onder ging
” He, Ton, ben je al terug van vakantie?” staat er op de voicemail. Het is mijn buurman. “ik moet je dringend spreken. Bel je me even?” Ik luister de andere berichten af, kijk de post door en kijk op internet of er nog nieuws is. Het verhaal van Laura valt me op, het meisje dat solo rond de aarde wil varen. Het brengt de gemoederen danig in beroering, niet alleen bij mij, maar blijkbaar bij half -Nederland.
Waar we vroeger blijkbaar het lef hadden om dergelijke avonturen aan te gaan, lijken er nu hele hordes mensen, psychologen, kinderbeschermers, rechters, deskundigen en politici op de dijken te staan, die in koor roepen: “Niet doen! Niet doen! Veel te gevaarlijk! Niet je hart volgen, niet je droom achternagaan. Daar kan niets goeds uit voortkomen.”
Het lijkt een scene uit een kinderverhaal van Annie M.G. Schmidt. ‘Maar ik heb nog geen meter gevaren”, roept Laura verbaasd over alle ophef.
 Wat een gedoe weer met “onze” Geert, hij vertikt het om aan de gemeenteraadsverkiezingen mee te doen behalve in Den Haag en Almere.
Geert gaf aan dat hij niet voldoende goede kandidaten kon krijgen voor de te kiezen gemeenteraden. Zou kunnen natuurlijk, hij wil niet in de valkuil lopen zoals de LPF is overkomen. Allerlei charlatans en gelukszoekers maakten zich meester van die partij en het resultaat weten we nog maar al te goed.
Bovendien is nu ook genoegzaam bekend dat op de lokale bijeenkomsten van de PVV in het land helemaal niet zo veel lokale geïnteresseerden afkomen als gewenst maar wel veel fans die hem nareizen uit Rotterdam, Den Haag en Almere waardoor de zaaltjes dan toch wel vol zitten.
|
Columns en Publikaties
Columns en publikaties
donderdag 18 maart 2010 13:18 | 
Geschreven door Zocor | 
